Ελευθερία από τον έλεγχο του νού !

Για να ελευθερώσουμε τους εαυτούς μας, πρέπει οπωσδήποτε να κατανοήσουμε πώς μας χειραγωγούν!

Οι ερπετόμορφοι έχουν μια περιεκτική κατανόηση της "μηχανικής" τηςλειτουργίας του ανθρώπινου εγκεφάλου και μυαλού, και έχουνε μεγάλη ικανότητα να το χειραγωγούν σε αυτό το επίπεδο. Έτσι διεξάγουν τον πόλεμό τους ενάντια στην ανθρωπότητα, δουλεύοντας στο να μας σκλαβώσουν μέσα στα ίδια μας τα μυαλά.

Μέχρι τώρα, έχουν επιτυχώς κρατήσει την πλειοψηφία των ανθρώπων σε απίστευτα χαμηλό επίπεδο συνείδησης. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν να δραπετεύουν από αυτή την κατάσταση και
να έχουν αυξανόμενη επίγνωση καθώς μια Παγκόσμια Αφύπνιση/ Αλλαγή επιταχύνεται.

Για να ελευθερώσουμε τους εαυτούς μας, πρέπει οπωσδήποτε να κατανοήσουμε πώς μας χειραγωγούν και ποιες μεθόδους χρησιμοποιούν. Πρέπει να μάθουμε το έδαφος και τους κανόνες της συμπλοκής για να έχουμε ελπίδες να κερδίσουμε τη μάχη.

Η σκόπιμη διαστρέβλωση των αρχαίων ελληνικών εννοιών

Αναρτήθηκε από Andrew Kalenas  //  25 Ιανουαρίου 2013  // στο terrapapers

Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει στο έργο του «Statistik des neutestamenlichen Wortschatzes» (Zurich 1958), ο Robert Morgenthaler, περί στατιστικών στοιχείων αναφορικά με τη γλώσσα της Καινής Διαθήκης, η τελευταία αριθμεί 5.436 λέξεις, από τις όποιες οι 3.000 προέρχονται από το λεξιλόγιο της αρχαίας ελληνικής. Από τις υπόλοιπες, οι 1.900 διατυπώθηκαν για πρώτη φορά από τους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης, οι 491 είναι δημιουργήματα της μετακλασικής γραμματείας, ενώ οι 45 είναι ξένες.

Η κατηγοριοποίηση αυτή, βέβαια, είναι εντελώς συμβατική, αφού μία εις βάθος γλωσσολογική εξέταση δύναται ν’ αποδείξει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των λέξεων (τόσο της Καινής Διαθήκης, όσο και της μεταγενέστερης εκκλησιαστικής και πατερικής γραμματείας), όπως αναφέρει και ο διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Λουκάς X. Φίλης από το βιβλίο του «Η γλώσσα της Καινής Διαθήκης» (Αθήνα, 1984),

«προέρχεται γλωσσικά και εννοιολογικά από τον χώρο της ελληνικής σκέψεως και διανοήσεως και συντίθεται για να αποτελέσει ολοκληρωμένη έννοια, με τον καθαρά ελληνικό τρόπο διατυπώσεως».

Ωστόσο, το θρησκευτικό πνεύμα της χριστιανικής γραμματείας σε συνδυασμό με την αναμφισβήτητη επιρροή της γλώσσας στον ψυχισμό του ανθρώπου, οδηγεί στην αλλοίωση, ή ολοκληρωτική διαστρέβλωση του εννοιολογικού τους περιεχομένου, καθώς άνευ αναφοράς στον θεό, καταντούν κενές νοήματος στη συνήθη χρήση τους έως σήμερα.

Ακολουθούν ως παραδείγματα, ορισμένες από τις λέξεις αυτές με αντιπαραβολή της προτέρας και νεώτερης (χριστιανικής) σημασίας τους…

Αγάπη: Στα αρχαία ελληνικά, εκ του «άγαμαι» και του ποιητικού τύπου του «αγάζομαι» (=θαυμάζω, παραξενεύομαι). Στη χριστιανική γραμματεία έλαβε την έννοια, όχι μόνον της αντιθέσεως προς το μίσος, αλλά και της φιλότητος, υπό την σκέπη όμως του Θεού, κατά τους βιβλικούς συγγραφείς.

Άγγελος: Στα αρχαία ελληνικά, αυτός που κομίζει μήνυμα, ο αγγελιαφόρος. Στον Χριστιανισμό (αλλά και στον Ιουδαϊσμό και στο Ισλάμ), οι άγγελοι είναι υπερκόσμια όντα, μέσω των οποίων ο Γιαχβέ κάνει γνωστή την βουλή του στους θνητούς.

ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ ΓΚΕΜΜΑ - ΕΤΣΙ ΝΙΚΗΣΑΝ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!!! ΟΣΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ Η ΑΝΔΡΕΙΑ !!! ΤΟ ΕΚΑΝΕ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ!!!

Οι Εβραίοι εκαλλιέργησαν τη γη της πίστης. Οι Έλληνες εκαλλιέργησαν τη γη της γνώσης.
Οι εβραίοι ήσαν δήμιοι, οι έλληνες ήταν οι δικαστές.
Οι εβραίοι ήσαν αδίσταχτοι, οι έλληνες ήσαν ευγενικοί.
Για αυτό και νίκησαν οι εβραίοι τους έλληνες.
Εχρησιμοποίησαν σαν όπλο τους βέβαια το χριστιανισμό, 
ένα νόθο και μυσαρό παρασάρκωμα του σώματος τους, από τους ίδιους απόβλητο, 
και αφάνισαν την ωραία Ελλάδα. Ότι δεν εκατάφερε η ανδρεία, το κατάφερε ο δόλος!!!


Τους ξέρει κανείς;

...Να μας πούνε δηλαδή, αν έχουνε ακουστά τα ονόματα:

Εμπεδοκλής, Αναξίμανδρος, Αριστόξενος ο Ταραντινός,

Διογένης ο Λαέρτιος, Αγελάδας, Λεύκιππος, Πυθαγόρας

ο Ρηγίνος, Πυθέας

που στον καιρό μας σημαίνουν αντίστοιχα

Αϊνστάιν, Δαρβίνος, Μπετόβεν, Έγελος, Μιχαήλ Άγγελος,

Μαξ Πλάνκ, Ροντέν, Κολόμβος.
Να μας μιλήσουν για κάποιους όρους σειράς και βάσης,

όπως σφαίρος στον Εμπεδοκλή,

κενό στο Δημόκριτο, εκπύρωση στον Ηράκλειτο,

μηδέν στον Παρμενίδη, κατηγορία στον Αριστοτέλη,

τόνος στους Στωικούς.
Να μας ειπούν οι κάθε λογής έλληνες επιστήμονες

τι λέει η λέξη ψυχρά φλογί στον Πίνδαρο,

μεταβάλλον αναπαύεται στον Ηράκλειτο, δακρυόεν

γελάσασα στον Όμηρο, χαλεπώς μετεχείρισαν στο Θουκυδίδη…

Να μας ειπούνε, πόσοι φιλόλογοι,

έξω από τα σχολικά κολλυβογράμματα έχουν διαβάσει

στο πρωτότυπο τρεις διαλόγους του Πλάτωνα, δύο Νεμεόνικους

του Πινδάρου, την Ωδή στην αρετή του Αριστο-τέλη, έναν Ομηρικό Ύμνο. (Και αυτό δεν είναι ραψωδία).
Και για να μας πιάσει τεταρταίος και καλπάζουσα, να μας ειπεί ποιός γνωρίζει και διδάσκει

από τους ειδικούς προφεσσόρους στα πανεπιστήμια ότι οι τρεις τραγικοί ποιητές μας στη βάση τους

είναι φυσικοί επιστήμονες, ότι στη διάλεξή του για την αρετή ο Πλάτων

έκαμε στους ακροατές του ένα μάθημα γεωμετρίας, ότι η Ακρόπολη των Αθηνών είναι δωρικό,

 και όχι ιωνικό καλλιτέχνημα, ότι η διδασκαλία τραγωδίας στον θέατρο ήταν κήρυγμα

από άμβωνος ότι η θρησκεία των ελλήνων ήταν αισθητική προσέγγιση των φυσικών φαινομένων.
Δεν νομίζω, αναγνώστη μου, ότι σε όλα αυτά τα επίπεδα η έρευνά μας

θα δώσει ποσοστά γνώσης και κατοχής σε βάθος του κλασικού κόσμου

από τους νεοέλληνες που να υπερβάινουν τους δύο στους χίλιους.
Τι φωνάζουμε τότε, και φουσκώνουμε, και χτυπάμε το κούτελο στο μάρμαρο

ότι είμαστε έλληνες;

Για το θεό δηλαδή. Παράκρουση και παραφροσύνη.

 ΕΝΩ  Αυτούς εεεε...

 

Από το Ελληνικό ερχόμαστε στο Εβραίικο. 
Ερωτάμε το ίδιο στατιστικό δείγμα, το ευρύ και το πλήρες, 
αν έχουν ακουστά τα ονόματα Μωϋσής, Αβραάμ, Ησαϊας, 
Ηλίας με το άρμα, Νώε, Βαφτιστής, Εύα η πρωτόπλαστη, Ιώβ, 
ο Δαναήλ στο λάκκο, η Σάρα που γέννησε με εξωσωματική. 
Και όχι μόνο τα ονόματα, αλλά και τις πράξεις ή τις αξίες που 
εκφράζουν αυτά τα ονόματα.
Υπάρχει γριά στην επικράτεια που να μην ξεύρει τούτους τους 
εβραίους; Δεν υπάρχει ούτε γριά, ούτε ορνιθοκλόπος στις 
Σποράδες, ούτε κλεφτογιδάς στην Κρήτη. Εδώ τα ποσοστά 
αντιστρέφουνται. Στους χίλιους νεοέλληνες τα ναι γίνουνται 
ενιακόσια τόσα, και τα όχι δύο. Και δεν ξεύρουν μόνο τα ονόματα, αλλά είναι έτοιμοι 
να σου κάνουν αναλύσεις στην ουνιβερσιτά και στην ακαντέμια για τις ηθικές και άλλες 
αξίες που εκφράζει το κάθε όνομα.
Το ίδιο συμβαίνει, αν ζητήσεις να σου αναλύσουν την επί του Όρους Ομιλία, 
ή να σου τραβήξουνε διάλεξη περί νηστείας, περί προσευχής, περί του«Δεύτε οι ευλογημένοι....».
 Ο κάθε νεοέλληνας εδώ είναι πτυχιούχος και ειδήμονας. Είναι κληρονόμος και καθηγητής. 
Ξέρει να ταϊσει άχυρα το σκυλί του, και κόκαλα το γαϊδούρι του. 
Γνώση και πίστη και σοφία, που να ιδούν τα μάτια σου και να μην πιστεύει ο νους σου.

ΓΚΕΜΜΑ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

πηγή

Φτάσε όπου δεν μπορείς! - Νίκος Καζαντζάκης (Αναφορά στον Γκρέκο)

Μαζεύω τα σύνεργά μου: όραση, ακοή, γέψη, όσφρηση, αφή, μυαλό, βράδιασε πια, τελεύει το μεροκάματο, γυρίζω σαν τον τυφλοπόντικα σπίτι μου, στο χώμα. 'Οχι γιατί κουράστηκα να δουλεύω, δεν κουράστηκα, μα ο ήλιος βασίλεψε…» Νίκος Καζαντζάκης (18 Φεβρουαρίου 1883 - 26 Οκτωβρίου 1957), απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου "Αναφορά στον Γκρέκο", Εκδόσεις Καζαντζάκη.

Ο ήλιος βασίλεψε, θάμπωσαν τα βουνά, οι οροσειρές του μυαλού μου κρατούν ακόμα λίγο φως στην κορφή τους, μα η άγια νύχτα πλακώνει, ανεβαίνει από τη γης, κατεβαίνει από τον ουρανό, και το φως ορκίστηκε να μην παραδοθεί, μα το ξέρει, σωτηρία δεν υπάρχει, δεν θα παραδοθεί, μα θα σβήσει.

Ρίχνω στερνή ματιά γύρα μου, ποιον ν' αποχαιρετήσω; τι ν' αποχαιρετήσω; τα βουνά, τη θάλασσα, την καρπισμένη κληματαριά στο μπαλκόνι μου, την αρετή, την αμαρτία, το δροσερό νερό; Μάταια, μάταια, κατεβαίνουν όλα ετούτα μαζί μου στο χώμα.

Σε ποιον να εμπιστευθώ τις χαρές και τις πίκρες μου, τις μυστικές δονκιχώτικες λαχτάρες της νιότης, την τραχιά σύγκρουση αργότερα με το Θεό και με τους ανθρώπους, και τέλος την άγρια περηφάνια που έχουν τα γεράματα που καίγουνται μα αρνιούνται, ως το θάνατο, να γίνουν στάχτη; Σε ποιον να πω πόσες φορές σκαρφαλώνοντας, με τα πόδια, με τα χέρια, τον κακοτράχαλο ανήφορο του Θεού, γλίστρησα κι έπεσα, πόσες φορές σηκώθηκα, όλο αίματα, και ξανάρχισα ν' ανηφορίζω; Που να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΕΣ ΦΡΑΣΕΙΣ ΛΑΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ-Γιατί το λέμε έτσι

Στον καθημερινό μας λόγο χρησιμοποιούμε διαχρονικές φράσεις λαϊκής σοφίας, την προέλευση των οποίων οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε. Οι φράσεις αυτές κρύβουν μία μικρή ιστορία, με άγνωστους σε εμάς πρωταγωνιστές, η οποία αφενός έχει κάτι να μας διδάξει, και αφετέρου απεικονίζει γλαφυρά τον τρόπο ζωής και δράσης των ανθρώπων μίας άλλης εποχής.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων η λαϊκή αυτή σοφία, έχει τις ρίζες της στην Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο, αποδεικνύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την συνέχεια του Ελληνισμού, εφόσον τις ίδιες φράσεις χρησιμοποιούμε και σήμερα.

Οι άνθρωποι μπορεί να αλλάζουν ανάλογα με τις εποχές, ταυτόχρονα όμως, εύκολα διαπιστώνει κανείς, πως στην πραγματικότητα μοιραζόμαστε διαχρονικά τα ίδια πάθη, φόβους, ανησυχίες και ελπίδες.

ΧΤΥΠΑ ΞΥΛΟ«Απτεσθαι ξύλου», έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες. Λόγω της πεποίθησης τους πως στα δένδρα κατοικούσαν νύμφες (Δρυάδες/Αμαδρυάδες) χτύπαγαν το ξύλο του κορμού των δένδρων για να επικαλεστούν την προστασία τους, καθώς οι νύμφες μπορούσαν να πραγματοποιήσουν τις ευχές των ανθρώπων. Αυτή η συνήθεια συνηθίζεται ακόμα και σήμερα, όταν ακούμε κάτι το οποίο δεν θέλουμε να μας συμβεί…

ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ, ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ

Η παροιμιώδης αυτή έκφραση, προέρχεται από τον μύθο του Αισώπου, «Ανήρ κομπαστής», και χρησιμοποιείται για όσους καυχιούνται για κάτι και το υποστηρίζουν, αλλά αδυνατούν να αποδείξουν τα λεγόμενά τους. Σύμφωνα με τον μύθο, ένας αθλητής που βρισκόταν στην Αθήνα καυχιόνταν συνέχεια ότι σε αγώνες στην Ρόδο είχε πραγματοποιήσει ένα τεράστιο άλμα. Καθώς δεν τον πίστευε κανείς, αυτός έλεγε στους Αθηναίους να πάνε στη Ρόδο και να ρωτήσουν τους θεατές των αγώνων. Τότε ένας Αθηναίος πήγε στο σκάμμα, και με το χέρι έγραψε πάνω στην άμμο τη λέξη «Ρόδος». Κατόπιν γύρισε προς τον καυχησιάρη αθλητή και του είπε: «Αυτού γαρ και Ρόδος και πήδημα», το οποίο έχει μείνει ως «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα». Το προφανές νόημα είναι ότι ο καθένας έχει οποτεδήποτε την δυνατότητα να αποδείξει τις δυνατότητές του και δεν χρειάζεται η επίκληση μυθικών προγόνων, κατορθωμάτων κτλ.

Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες· αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;

Μια αστραπή η ζωή μας... μα προλαβαίνουμε.

Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα.

Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει.

Ποτέ οι Έλληνες δε δούλεψαν την τέχνη για την τέχνη· πάντα η ομορφιά είχε σκοπό να υπηρετήσει τη ζωή. Και τα σώματα τα ήθελαν οι αρχαίοι όμορφα και δυνατά, για να μπορούν να δεχτούν ισορροπημένο και γερό νου. Κι ακόμα, για να μπορούν –σκοπός ανώτατος– να υπερασπίσουν το άστυ.

Υπάρχει στον κόσμο τούτον ένας μυστικός νόμος - αν δεν υπήρχε, ο κόσμος θα ‘ταν από χιλιάδες χρόνια χαμένος - σκληρός κι απαραβίαστος: το κακό πάντα στην αρχή θριαμβεύει και πάντα στο τέλος νικάται.

Ν’ αγαπάς την ευθύνη να λες εγώ, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω

Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά.

Η Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα.

Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες· αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;

Πού να βρω μια ψυχή σαρανταπληγιασμένη κι απροσκύνητη, σαν την ψυχή μου, να της ξομολογηθώ;

Νίκος Καζαντζάκης (1883-1957)

http://www.gnomikologikon.gr/index.html

http://enneaetifotos.blogspot.gr/2012/11/blog-post_3203.html

«Εἴμαστε οἱ μόνοι ποὺ ἔχουμε τὸ προνόμιον νὰ λέμε τὸν οὐρανὸ «οὐρανὸ» καὶ τὴν θάλασσα «θάλασσα»…

Ὅπως τὴν ἔλεγαν ὁ Ὅμηρος καὶ ὁ Πλάτων…»
Κάπως ἔτσι κλείνει τὶς σκέψεις του ὁ Μεγάλος μας Ὀδυσσέας Ἐλύτης, λίγο μετὰ τὴν παραλαβὴ τοῦ βραβείου ΝΟΜΠΕΛ. 
Βλέπετε, μία μορφὴ σὰν αὐτὸν τὸν Ἄνθρωπο, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ μὴν πολεμᾶ ἔως τὴν τελευταία του ἀνάσα γιὰ ἐλευθερία καὶ γλῶσσα…

Διότι ἡ Πατρίδα μας θὰ εἶναι ἐλεύθερη, πραγματικὰ ἐλεύθερη, ὅταν ΟΛΟΙ μας θὰ γνωρίζουμε τὴν γλῶσσα μας, τὴν ἱστορία μας καὶ δὲν θὰ ὑπάρχουμε ὑπὸ τὶς ἐντολὲς ἄλλων, ἀλλὰ θὰ ἄρχουμε στὴν σκέψιν μας καὶ στὴν ζωή μας, ἐλεύθεροι κι ἀξιοσέβαστοι!
Μακράν τοῦ σήμερα αὐτά πού σᾶς γράφω; 
Ἴσως.. Μὲ μίαν πρώτη ματιά, ἴσως.. Πολὺ μακράν.. 
Διότι σήμερα ἄλλα βλέπουμε καὶ βιώνουμε, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ περιγράφω ἤ ποὺ θὰ θέλαμε νὰ ὑπάρξουν ζωντανὰ ἐντός μας καὶ γύρω μας…
Διότι διιαπιστώνουμε κάθε στιγμὴ τὴν ἐπιβεβλημένην, ἀπὸ ἐξωτερικοὺς παράγοντες, πραγματικότητα, ποὺ μᾶς σκοτεινιάζει τὴν σκέψιν καὶ μᾶς κάμπτει τὴν θέλησιν καὶ τὴν πίστη στὸ ἀποτέλεσμα…
Διότι ἀντιλαμβανόμαστε κάθε τὶ ποὺ μᾶς καθιστᾶ ὅλο καὶ περισσότερο ὑποτελεῖς…
Διότι συνειδητοποιοῦμε τὴν κάθε ὑπογραφὴ ποὺ μᾶς χώνει σὲ ὅλο καὶ πιὸ σκοτεινὲς φυλακές…
Κι ὅμως…
Ἐὰν ὁ Ἐλύτης ἀπὸ τότε ἀντιλαμβανόταν τὴν ἀξίαν κάποιων παραγόντων, ὥς βασικούς,  σήμερα πού εἶναι Ἀνάγκη, πραγματική ἀνάγκη, ὑπάρχει περίπτωσις νά μή ξεκινήσουμε ἀπό αὐτά, τά λίγα, τά μικρά ποὺ μᾶς ἀναλογοῦν;
Λίγα μαθήματα λοιπὸν ᾶπὸ τὸν μεγάλο μας ποιητὴ κι ἄνθρωπο…
Λίγα, ἔτσι γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀνοίξουμε ἕνα ἀκόμη παράθυρο πρὸς τὸ αὔριο. 
Διότι ἐλευθερία δίχως Πατρίδα, ἱστορία καὶ γλῶσσα δὲν θὰ ὑπάρξῃ!
Διότι ὅλα αὐτὰ μαζὺ συμπληρώνουν τὴν ἀνάγκη τῆς συνειδητότητος…
Διότι γιὰ νὰ κερδίσουμε τὸ Ὅλον, πρέπει νὰ δομήσουμε τὰ ἐπὶ μέρους!
Φιλονόη. 

Ας διδαχθούμε από τον Μικρό και Μέγα Ποιητή μας, Οδυσσέα Ελύτη: